‎

Joanna Radwańska – artystka wizualna (ur. 1980) pracująca w obszarze malarstwa figuratywnego.

W centrum jej praktyki znajdują się portrety kobiet przedstawiane w autorskim, rozpoznawalnym języku formalnym. 

Jej obrazy nie dążą do realizmu – postacie i twarze podlegają syntezie oraz przekształceniu, zachowując figuratywny punkt odniesienia przy jednoczesnym odejściu od wiernego odwzorowania. Istotnym elementem prac jest wizualny kontrast, gra koloru oraz wibracja barw, które budują indywidualną logikę każdego cyklu i mogą ulegać zmianie w zależności od rozwijanych serii.

Prace cechuje dynamiczna kompozycja oraz silne wyczucie relacji między formą a kolorem, sytuujące je
pomiędzy figuracją a malarską abstrakcją koloru.

Maluję kobiety — dla kobiet i o kobietach.

Interesuje mnie szeroko rozumiana kobiecość — wpisana w kulturę, obciążona społecznymi rolami i oczekiwaniami, a jednocześnie głęboko osobista: złożona, wielowymiarowa i często trudna do jednoznacznego nazwania. Fascynuje mnie przestrzeń pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co pozostaje ukryte; pomiędzy tym, co wypowiedziane, a tym, co przez lata pozostaje w ciszy.

Jak wiele kobiet dorastałam wśród gotowych definicji kobiecości. Od najmłodszych lat wpisanych w język oczekiwań: bądź taka, nie taka, bądź spokojna, bądź dobra, uśmiechaj się, dostosuj się, spełniaj role. Te społeczne i kulturowe konstrukcje często tworzą obraz kobiecości oddzielony od jej prawdziwego doświadczenia — od intuicji, emocjonalności, autonomii i indywidualnej wewnętrznej siły.

W mojej praktyce malarskiej powracam do tych doświadczeń. Do pamięci dojrzewania i dorastania, do procesu budowania własnej tożsamości, do pytań o to, kim jesteśmy poza rolami, które zostały nam przypisane. Interesuje mnie kobieta w procesie — dojrzewająca, poszukująca, odzyskująca własny głos, własną przestrzeń i własny obraz siebie. Kobiecość nie jako definicja, lecz jako droga. Jako wewnętrzna przemiana, w której czułość współistnieje z siłą, delikatność z autonomią, a intuicja z odwagą.

Figura kobiety w moich obrazach nie jest dosłownym portretem. Staje się nośnikiem emocji, pamięci i napięć wewnętrznych — śladem doświadczeń, których nie zawsze można opisać słowami. Interesuje mnie moment, w którym obraz przestaje opowiadać o zewnętrznym wizerunku, a zaczyna mówić o obecności: wieloznacznej, intuicyjnej i osobistej.

Proces malarski ma dla mnie charakter introspektywny. Obraz staje się przestrzenią, w której emocje mogą przyjąć formę i istnieć autonomicznie — poza oceną i poza jednoznaczną interpretacją. Każda praca jest próbą uchwycenia napięcia pomiędzy siłą i wrażliwością, pomiędzy tym, co świadome, a tym, co głęboko zapisane w pamięci.

Istotnym źródłem inspiracji pozostaje dla mnie również obserwacja natury oraz relacji między człowiekiem a przyrodą. Dostrzegam napięcie pomiędzy jej pierwotną dzikością a oddaleniem współczesnego człowieka od naturalnego środowiska. Ta organiczna, intuicyjna i wolna od narzuconych definicji siła natury pozostaje dla mnie ważnym punktem odniesienia i naturalnie przenika do opowieści o kobiecości obecnej w moich obrazach.

W malarstwie szukam przestrzeni, w której kobiecość może wybrzmieć bez konieczności zamykania jej w jednej definicji. Nie jako rola wyznaczona przez zewnętrzne spojrzenie, lecz jako osobista prawda — wielowymiarowa, zmienna, wrażliwa i silna jednocześnie.

Proces pracy dzieli się na dwa kluczowe etapy, które można określić jako „wolność” i „dyscyplina”.

Pierwszy etap ma charakter intuicyjny. Obraz budowany jest poprzez swobodny gest, w którym kształtuje
się organiczna struktura tła oraz relacje kolorystyczne. Kompozycja powstaje bez wstępnego planu, w
oparciu o impuls i wyczucie.

Drugi etap wprowadza porządek i intencję. Obraz zostaje domknięty kompozycyjnie i znaczeniowo –
pojawia się jego narracja lub pytanie, które staje się jego osią.

Napięcie pomiędzy tymi dwoma fazami stanowi istotę procesu, w którym przypadek i kontrola
współtworzą ostateczną formę.

Akryl stanowi świadomy wybór medium, dostosowany do intensywnego i skoncentrowanego charakteru
pracy. Jego właściwości umożliwiają szybkie działanie i bezpośrednią realizację założeń pojawiających
się w trakcie procesu. Dzięki temu obraz powstaje w jednym, spójnym przepływie.

Artystka uczestniczy wyłącznie w wystawach i projektach, do których jest zapraszana. Nie prowadzi działań auto promocyjnych ani ekspozycji organizowanych samodzielnie, koncentrując się na pracy twórczej i prezentacjach kuratorskich.

W praktyce przyjmuje selektywny model obecności w systemie sztuki,
oparty na udziale w projektach wybranych i realizowanych w ramach zaproszeń instytucjonalnych.

Z uwagi na indywidualny, introwertyczny charakter praktyki artystycznej, preferowane są formy
prezentacji niewymagające jej bezpośredniej obecności.

2026 wystawa zbiorowa – Wystawa Sztuki Współczesnej w Ratuszu Miejskim w Słupsku

2026 wystawa zbiorowa „Colors of the World 2” – Hanin Society for Fine Art Forum

2025 wystawa zbiorowa „Colors of the World” – Hanin Society for Fine Art Forum